BLACKPRINT: Op uw website schrijft u dat uw team zich tot doel stelt wonen en de stedelijke context opnieuw te doordenken. Wat bedoelt u daar precies mee?

Michael Ziller: Wij bekijken wonen altijd in relatie tot de omgeving. Duurzame leefkwaliteit ontstaat door een mix van functies: wonen, werken, onderwijs, ontspanning, voorzieningen en mobiliteit. De strikte functieverdeling van het modernisme weerspiegelt zich nog steeds in onze bouwvoorschriften. Ons doel is die scheiding te doorbreken en individuele levensstijlen opnieuw sterker met de wijk te verbinden. Juist de diversiteit en de mix zorgen voor echte leefkwaliteit – zowel in het gebouw als in de stedelijke ruimte. Daarom denken wij stedenbouw en wonen altijd samen en stellen we eerst de vraag: Hoe ontstaat nabuurschap? Welke ruimtes zijn nodig voor ontmoeting – tussen de gebouwen, op de daken, in de plintzones?

BLACKPRINT: Bij veel van uw projecten werkt u samen met bouwgroepen en woningcoöperaties. Wat trekt u daarin aan en welke kansen ziet u in dit soort samenwerkingen?

Michael Ziller: Dat heeft veel te maken met hoe je zelf wilt wonen. Als je dat serieus neemt, kom je vanzelf uit bij een grotere functiemenging en bij collectieve concepten. Deze houding past uitstekend bij coöperatieve of gemeenschappelijke woningbouw. Zulke projecten hebben vaak meer inhoudelijke diepgang, omdat ze voortkomen uit echte behoeften en uit de betrokkenheid van toekomstige bewoners. Zo ontstaan woonvormen die op lange termijn functioneren – sociaal, economisch en ecologisch.

Michael Ziller: Bij de ‘Heimatmole’ wilden we stedelijke dichtheid combineren met groene levenskwaliteit en wonen, werken en gemeenschap opnieuw uitdenken – bijna zoals in een dorp in de binnenstad. Het was bijzonder spannend dat de bouwgemeenschap al met een duidelijke visie naar ons toe kwam: ze wilden veel gemeenschappelijk groen, collectief bruikbare ontmoetingsruimtes, een levendig dak en flexibele ruimtes die aan de levenssituatie kunnen worden aangepast. Op basis van deze eisen hebben we een concept ontwikkeld dat als centrale bouwsteen begroeide balkons naar de binnenplaats voorziet. Deze ‘groene gevel’ fungeert als een uitgebreide ‘groene kamer’: hij verhoogt de verblijfskwaliteit, verbetert het microklimaat en creëert tegelijkertijd ruimte voor ontmoetingen tussen buren. Een bijzonderheid is bovendien dat de balkons de appartementen niet alleen met het trappenhuis verbinden, maar ook onderling, waardoor een levendige samenhang wordt bevorderd.

BLACKPRINT: Direct grenzend aan deze balkons en trappenhuizen hebt u ook zogenaamde “schakelruimtes” gecreëerd...

Michael Ziller: Ja, dat zijn flexibele, bijkomende ruimtes die naar wens als logeerkamer of werkplek kunnen worden gebruikt. In de samenhang van al deze elementen is een huis ontstaan dat stedelijke kwaliteiten combineert met nabijheid tussen buren en ruimte biedt aan verschillende levensstijlen. Wat ik bijzonder vind, is hoe goed dit idee in de praktijk werkt: de bewoners helpen elkaar en zijn erg blij met de mogelijkheden die het gebouw hen biedt.

BLACKPRINT: De Heimatmole is een KfW-55-efficiëntiehuis, het maakt gebruik van warmtewisselaars en produceert energie via de eigen fotovoltaïsche installatie op het dak. Het dakoppervlak speelt echter ook een belangrijke rol voor de gemeenschap...

Michael Ziller: De Heimatmole is een KfW 55-efficiëntiehuis, met warmteterugwinning en een eigen PV-installatie op het dak. Maar het dak heeft ook een sociale functie...
Absoluut. Gewoonlijk zijn zelfs groendaken grotendeels bezet met installaties. Wij hebben alle techniek compact samengebracht in de trappenkern, zodat er zoveel mogelijk vrije buitenruimte overbleef. Zo ontstond een terras met buitenkeuken, plek om te tuinieren, te feesten of gewoon te ontspannen – met een schitterend uitzicht over de Elbe en de haven tot aan de stad. Het dak wordt intensief gebruikt, zelfs bij kouder weer. Er is echt een sterke gemeenschap ontstaan – en dat is geen toeval. In een bouwgroep leer je je buren al tijdens het ontwerpproces kennen, niet pas na de oplevering. Dat vraagt energie en is niet altijd eenvoudig, maar het loont – voor de gemeenschap én voor ons als architecten. Het eindresultaat is daardoor zoveel beter dat we dit soort projecten telkens weer met plezier aangaan.

BLACKPRINT: Hoe moeilijk is het om een gemeenschappelijke oplossing te vinden waar iedereen achter kan staan?

Michael Ziller: Zulke samenwerkingsprojecten werken alleen als de moderatie niet bij ons als architecten ligt. In dit geval heeft de KiezKompanie Hamburg die rol op zich genomen – en dat uitstekend gedaan. Daardoor konden wij het project vanuit München plannen en alleen voor specifieke momenten naar Hamburg reizen. Architectuur ontwerpen én tegelijkertijd de groep modereren zou gewoon te veel zijn. Bovendien is het voor iedereen waardevol wanneer een onafhankelijke partij van buitenaf naar de verschillende standpunten kijkt en bemiddelt. Dat houdt ons als ontwerpers flexibel – en het project profiteert er uiteindelijk van.

Michael Ziller: Voor ons begint elk project met het begrijpen van de context – zowel de fysieke plek als de mensen die deze gebruiken en vormgeven. In die zin kun je zelfs de Heimatmole beschouwen als “bouwen in de bestaande stad”. Vanuit dat begrip kan het eigenlijke ontwerpproces beginnen, waarin we de juiste keuzes voor toekomstig gebruik maken. Duurzaamheid volgt dan bijna vanzelf als resultaat van dat proces.

Michael Ziller: Het belangrijkste was dat we samen met de coöperatie en in nauwe afstemming met de huurders konden ontwerpen. Zo konden we uit de eerste hand leren wat er werkelijk ontbrak en nodig was. Tegelijk konden we uitleggen welk voordeel de bewoners zouden hebben als ze de modernisering steunen: nieuwe liften, balkons, verbeterde plattegronden. Interessant was ook dat we ontdekten dat een nabijgelegen complex uit de jaren 2000 inmiddels vooral oudere bewoners heeft. Voor hen hebben we kleinere woningen ontworpen, zodat de grotere weer beschikbaar komen voor jonge gezinnen. Zo ontstaat duurzaamheid niet alleen bouwkundig, maar ook sociaal. Een ander belangrijk aspect was de plint aan het Georg-Freundorfer-Platz: oorspronkelijk bedoeld voor winkels, later omgebouwd tot woningen. Drie van deze woningen zijn nu getransformeerd tot een buurtcentrum en twee sociale kantoren. Het buurtcentrum wordt beheerd door de vereniging Generationengerechtes Wohnen mit der Wohnungsgenossenschaft München-West e.V., terwijl het sociale kantoor leden van de coöperatie ondersteunt bij uiteenlopende kwesties. Zelfs de bestaande bloemenwinkel is behouden als identiteitsdrager – om de plint als levendige ontmoetingsplek te versterken.

Michael Ziller: De materiaalkeuze is, naast creativiteit en inhoud, een essentieel onderdeel van het proces. We doen dit altijd samen met de opdrachtgever, omdat het de identiteit van een project sterk beïnvloedt. Wij geven de voorkeur aan zo min mogelijk bewerkte, toekomstbestendige materialen die demonteerbaar of verantwoord zijn. Daarom werken we graag met hout – puur of als hybride constructie, afhankelijk van de eisen. Prefabricatie brengt bovendien nieuwe mogelijkheden om duurzaamheid en efficiëntie te herdenken en het bouwproces te versnellen. Het is echter belangrijk om kleine producenten te betrekken en hen te helpen zich verder te ontwikkelen. De huidige focus op industrialisatie van de bouw zie ik kritisch: die kan leiden tot afhankelijkheid en standaardisatie, waardoor bouwen duurder wordt zonder dat er kwaliteit bijkomt.

Michael Ziller: Het bijzondere aan dit project was de ligging – in een omgeving die eerder bekendstaat om dure villa’s dan om sociale woningbouw. De buitenruimte speelt ook hier een belangrijke rol: een grote bloemenweide die slechts één keer per jaar wordt gemaaid. Dit geeft het ensemble een bijna dorps karakter dat je in zo’n stedelijke context niet verwacht. Interessant is dat de gemeente Grünwald dit concept inmiddels ook toepast in haar openbare ruimten.

Michael Ziller: Juist in tijden van verandering blijkt hoe belangrijk een holistische, procesgerichte denkwijze is die sociale, economische en maatschappelijke veranderingen tegelijk omvat. In plaats van, zoals in de jaren zeventig, in te zetten op snelle stadsuitbreiding, moeten we nu bewust langetermijn en flexibel plannen. Daarbij hoort ook de acceptatie dat architectuur traag is: wat we vandaag bouwen, moet idealiter honderd jaar meegaan – en daarna weer aanpasbaar zijn. Die balans tussen duurzaamheid en flexibiliteit tegenover maatschappelijke veranderingen zal dé uitdaging van de komende jaren zijn. Dat vraagt om lange, vooruitziende politieke besluitvorming. We merken echter vaak dat het verlaten van gebaande paden onzekerheid of zelfs angst oproept. Daarom is verandermanagement zo belangrijk: we moeten zichtbaar maken welke verbeteringen verandering kan brengen. Zo willen wij een positief verhaal creëren – een verhaal dat moed geeft en nieuwsgierigheid wekt naar het nieuwe.